Unutmak!

Kapalısındır Açığına,  Güçlüsünden  Zayıfına, Zengininden Fakirine, Radikalinden Liberaline, Çalışkanından Tembeline, Kültürlüsünden Cahiline, Başarılısından Başarısızına, Aydınından Varoşuna, Bilenden Bilmeyene; Her Çeşit İnsan Unutma Gafletinden Ceza Olarak Sıkıntı Çeker.

Ancak Neyi Unutur Da, Tüm Bu Yaşanan Kaos Ortaya Çıkar?

Geçmişten Günümüze Yaşanan Onca; Dram, Savaş, Kan, Nefret, Şiddet, Ölüm, Acı, Keder, Bunalım, Sıkıntı, Mutsuzluk, Gerginlik, Yıkım, İhanet, Vurdumduymazlık, İnkar Etme, Hastalık, Sapkınlık, Depresyon, Adına Her Ne Derseniz Deyin Tüm Varolan Olumsuz Olumların Sebebidir Bu Unutma.

Ancak Neyi Unutur Da, Tüm Bu Yaşanan Kaos Adı Altında Toplanır Herşey?

Yaş İlerledikçe Akıllanan İnsan Zekası, Teknolojik Olarak İnanmasının ve Çalışmasının Neticesi Olarak Tüm Yaşam Standartlarını Yükseltir. Yaşadığı Koca Dünyayı Evi Gibi Yapar Da, Karış Karış Gezer. En Uzaktakini En Yakın Eder. Tüm Bu Azmi ve Çalışması Neticesinde Mükafat Olarak Da, Bedenine Has Duygularını, İsteklerini  Besler. Doyurur. Kısmi De Olsa Mutluk Duyar. Aslında Bunun Adı Keyiftir. Ancak Mutluluğun Resmini Unuttuğu İçin Çizemez  Ve Onun Adına Mutluluk Der.

Ancak Neyi Unutur Da, Tüm Bu Yaşanların Adını Yanlış Koyar, Bilmeden Yaşar?

İnsanoğlu Doğumundan Son Nefesine Kadar Arar. Daha Bebekken Bile Emekleyerek Aradığı Şeye Koşmak İster. Hatta O Kadar Azimlidir Ki, Bu Arayışını Ciddiye Aldığı Anda İki Ayağı Üzerine Basar ve Artık Yürümeye Başlar. Birkaç Adım Sonra Arayışının Güdümü İle Bu Sefer Sağlam Adımlar Atmaya Zorlar Kendini. Başarırda. Artık Adam Akıllı Yürür. Ama Bu Da Yetmez Ona. Çünkü Öziçgüdü Onu Rahat Bırakmaz. Arayışını Daha Şiddetlendirmek İster Ve Bu Sefer Onu Koşmaya Zorlar. Daha Yeni Yeni Yürümeye Çalışan Bebek Birkaç Adım Sonra Şiddetle Yere Düşer. Çarpar. Orasını Burasını Zedeler. Ama Akıllanmaz. Birkaç Gözyaşı Döker Ama Gene Ayağa Kalkar. Tüm Uyarılara Rağmen Hedefine Koşarcasına Tekrar Tekrar Tekrar Koşar. Koşar.. Koşar… İşte Tüm Bu Koşmaları Hayatı Boyunca Devam Eder. Büyür, Gelişir. Koca Koca Adam Olduğunda Bu Sefer Onu Bunu İterek Koşmak İster. Çünkü Önünde Engel İstemez. Aynı Bebekliğinde Ki İsyan Edişi, Heyecanı Gibi Kimseyi Umursamadan Koşarak Hedefine Gider. Hayatı Koşarak Sürdürmek İster. Her İstediğine Hemen Sahip Olmak, İsteklerinin Esiri Olacak Kadar İleri Koşar. Öyle Hızlı Koşar Ki, Kendini Bile Geçer Gider. Şahsiyeti, İnancı, Namusu, Karakteri, Anlayışını Bile Geçer, Arkada Bırakır. Bu Sefer Yıkımları Başlar. Hemde Koşar Adım. Her Önüne Geçtiğini Yıkar. Sevdiklerini, Çevresine Artık Koşması İle Zarar Verir Olur. Sonunda Durmak İstese De Artık O Kadar Hız Almıştır Ki, En Değerli Canını Bile Hiç Göz Kırpmadan Verir. İntihar Eder. Hızlı Bir Şekilde. Koşarak Gider Ölüme. Çünkü Değerli Olan Herşeyini Geride Bırakmıştır. Eğer Ölmeyi Seçmedi Ya Da, Beceremediyse Geriye Bakar. Ancak Bir Bakar Ki, Artık Toz Duman Olmuştur Hayatı. Göremez, Seçemez Doğruyu Yanlışı.  Anlam Veremediği Bu Hırsı Onu Nerelere Sürüklemiş Olduğunu Görür Ama Nedense Bir Türlüde Vazgeçemez Halinden. Bebekken Onu Koşturan Hedefi,  Unuttuğu İçin Artık Ona Küser Ve Onu Terk Eder. Başıboş Kalan İnsan Yalnızlığı İle Yaşam Sürer. Tek Başına Kalır. Ve Öylesine Bir Hayat Yaşar.

Ancak Neyi Unutur Da, Tüm Bu Koşmalarını Yanlış Yorumlar Da, Onu Bunu İterek İlerler Hayatına?

İNSAN Olarak Yaratılığını ve Tüm Kainatın Ona Hizmet Ettiğini Unutur. Meleklerin Bile Emrine Amede Kılındığını Unutur. Yüce Yaratanın Hakimiyet Sıfatı ve Canı İle Nefes Aldığını Unutur. Sahip Olduğu Hakimiyet Sıfatı İle Kainata  Yön Vermesi Gerektiğini Unutur. Tüm Maddelerin Araç, Kendisinin İse Amaç Olduğunu Unutur. Bu Yüzden Tüm Maddelerin Aslında Amaça Hizmet Ettiğini Unutur Da, Maddeler Onu Araç Eder Farkedemez Olur. Özüyle Bir Olduğunu Unutur. Yaşamı Boyunca Evinde Durması Gerektiğini Unutur Da, Onun Bunun Hayatında Gezer Durur. En Güzel Evi Olan Bedeninde Yaratıcısı İle Randevusu Olduğunu Unutur Da, Evine Uğramaz Olur. Olur Olmaz Evlerde Keyif Arar Durur…

Tüm Bu İsyan, İnkar, Şirk Koşmalarının Bile Aslında Hakimiyet Sıfatı Yetkisi İle Geldiğini Unutur. Yaratıcısı Tarafından Ona Bahşedilen Hakimiyet Sıfatı İle İsyanı, Başkaldırması, Şirki Olur Da, Gene Unuttuğundan Kendisi Yapar Sanır. Çünkü Hiçbir Canlı Kendi Ahlak Ve Sıfatı Dışına Çıkamaz, Yaşam Süremez. Oysa Bunu İnsanoğlu Başarır. Başarır Ancak Bu Başarısında Ki, Sır Gene Yaratıcısının Ona Bahşettiği HAKİMİYET SIFATI’ndan Olur. Ama İnsan Bu Gene Unutur. Unutur Ancak Gafletinden Unutur. Yaşadığı Tüm Olumsuzluklar Da, Onun Kendi Kendisine Verdiği Unutkanlıktan Cezası Olur.

İnsan Olabilmek İçin Unutmamak Lazım. Ne Olduğumuzu ve Ne İçin Yaratıldığımızı! Aksi Takdirde Yaşamımız Boyunca Diğer Mahluklar Gibi Her Çeşit Hayvan Kılığında Oluruz. Bu Da İnsan Olanın En Büyük Cezası Olur. – Hayvan Gibi Yaşamak Olur! Vesselam.

Selamlar Saygılar.

(KBÇ)

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s