Unutma!

Her An, Her Dakika, Her Saat, Her Gün; Bitmek Bilmeyen Mutsuzluğumuzu Kusuruyoruz Sanal Ortamda. Öyle Bir Mutsuzluk Ki Bu, Arsızlaşmış Halde Ben Mutlu Değilsem Sen De Olamazsın Dercesine, Tüm Olumsuz Kareleri Gözler Önüne Seriyoruz.

Doğru-Yanlış Demeden, Bilip-Bilmeden, Görüp-Görmeden, Akıl Süzgeçinden Geçirmeden, Şuursuzca Yapılan Bu Paylaşımlar İtina İle Şekilleniyor Aklımızın En Dip Köşelerinde.

Aslında Tüm Bu Yaşananlar Birer Aklın İsyanı Olarak Hayat-i İlahide Yerini Alıyor. Oysa Akıl; Bir Nimet Edasında Ademoğluna Sunulmuş En Büyük, En Kudretli Makam. Lakin İşin Başında Olan Bu Makamı Öyle Zedelemiş, Öyle Dejeneri Etmiş Ki, Makam Bile Sahibinden Şikayet Eder Olmuş.

Elden Ne Gelir, Makam Söylensede, Sahip Ehil Değil. İşte Bu Kaos Neticesinde İsyan Eden Akıl, Yaşananlara Şahit Olmak İstemezcesine Harekete Geçirir İnsanı. Ya Uyumak, Ya Uyuşturmak İster Kendini. Ve İnsanı Zorlar. İnsan Yoldan Çıktıkça Akıl Zorlar.

Kimin Galip Geldiği İse Çok Önemli Değildir. Çünkü İsyan Başlamış, Yaşananların Adına Mutsuzluk, Sıkılganlık, Tatminsizlik Denmiştir. Ama İnsan İşte Anlamaz. Anlamaz Çünkü Ustasızdır Hayat Yolculuğunda. Her Kafadan Bir Ses Çıkar Yolunda. Onu Dinler Olmaz, Bunu Dinler Olmaz. Çıkmazdadır. Çıkar Gibi Gözükür Ama Gene Olmaz. Olmadıkça Batar. Sanki, Hayatın Cennet Bataklığındadır. Debelendikçe Acı Çeker, Karamsarlık Sarar Tüm Benliğini. Çünkü Batıyordur. Herşeye Rağmen Göz Göre Göre Batıyordur. Dur Demek İster Ama Nafile. Önce Ayakları Sonra Bacakları Derken Tüm Bedenini Sarar Bu Bataklık. Boğazına Kadar Pisliğe Batar Ademoğlu. Söylenir Söylenmesine Ama Kim Dinleyecek. Sağına Bakar Aynı Soluna Bakar Hep Aynı Tanıdık Yüzler. Biraz Rahatlar. Tanıdık Görmesi Onu Mutlu Eder. Ben Battım, Demekki Benim Gibilerde Var Der. Orada Bile Mutluluğu Arar. İşte Sırf Bu Yüzden Düşmeye Yakın Olanın Paçasından Çeker Yanına Almak İster. Çünkü Yanlızlığa Katlanamaz. Orada Olsa Bile.

Dur Demek İster Bazen Bazıları. Dur Hele Bir Dur! Nereye Gidiyorsun Demek İster! Sağlam Bir Tokat Bile Atmak İster, Gönlü İstemesede. Ama Sanki Son Çaredir, Belki Uyanır Bu Kabustan, Belki O Da Anlar Ne Yaptığını Diye. Biçare Kalır Sözler, Kelimeler Ne Etsin, Dudaklar Susarsa. Akıl Susmuş, Küsmüş Dudaklar Ne Etsin. Gönül? O’nu Hiç Sormayın O Zaten Üzgün. Aşka Küsmüş Bir Sevda Misali. Bir Umut Der! Sadece Bir Umut! Belki Kulum Bana Gene Geri Gelir Der. Kulum Nefes Aldığı Müddetçe Bir Umut Var Der Hep! O hiç Vazgeçmemiştir! Ve İster Ki Vazgeçilmesin.

Unutmayın Der Hep, Unutmayın. Her Şey Unutmaktan Olduğunu Söyler Hep. Unutma Der, Seni Vareden Benim Der. Hiç Bir Yere Sığmam Senin Gönlüne Sığarım Der!

Vesselam. (KBÇ)

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s