Evet. Şimdi Daha İyi Anlıyorum.

Şimdi Daha İyi Anlıyorum!

 

Kimilerine Göre Kahraman, Kimilerine Göre Vatan Haini Olan Bir Çok Zat Geldi Geçti Bu Topraklardan. Ve En Çok Vefatlarından Sonra Konuşuldu Arkalarından. Zamanında; Yüzüne Söyleyecek Gücü Olamayanlar, Belki De Fırsat Bildi Ölüm Olgusunu. Rahat Rahat Haykırdılar Tüm Kin ve Nefretlerini Veyahut Sevdiği Onca Güzel Sözleri.

 

Lakin Gerçek Hiç Değişmedi. Değişmezdi. Çünkü Gerçek Sanıldığı Gibi İnsanların Elinde Yap Boz Gibi Şekil Almaz, Alamaz, Tüm Çıplaklığı İle Nefes Alırdı. Kısaca Herşeyden Daha Çok Yalın ve Netti. Değişmez Bir Bütündü. Ama İnsanların Bakış Açısı Sayesinde Belki De Şekil Aldı Onca Farklı Düşünce Karmaşası İçerisinde.

 

Evet. Şimdi Daha İyi Anlıyorum!

 

Neden ve Nasıl Bir İnsanın; Hem Hain Hem De Kahraman Olabildiğini. Bunu Bana Tarih Yani Zaman Öğretti. Yani Bahsettiğim Gerçek Olan Hiç Değişmeyen, Değişmeyecek Olan Mutlak Gerçek.

 

Sonra Düşündüm, Sadece Düşündüm. Onca İnsanın Hoyratça Telefuz Edebildiği Kelimeleri Düşündüm. Kelimeler Tek Başına Belli Belirsiz Ağırlık Hissettirsede Bir Araya Geldiklerinde Çok Ağır Oluyorlardı. Taşıdıkları Anlam Belki Onlarada Ağır Gelmişti Ki, Cümle Bütünlüğü İçerisinde Sanki Bir Savaş Yaşanıyordu. Ama Unutuluyordu Ki, Onlarda Bir Gün İnsanloğlundan Hak Talep Edeceklerdi. Bu Kadar Hoyratça, Fütursuzca Sarfedilen Kelimelerin Var Olduğu Cümleler Adına.

 

Ben İse Cesaret Edemedim Niceleri Gibi. Ağzım Dolu Dolu Küfredemedim. Bilmediğim, Bilemediğim Olayları, İnsanları Yeremedim. Yermek İstemedim. Sadece Düşündüm Acaba Gün Gelince Beni Nasıl Anacaklar Diye Düşündüm. Sadece Düşündüm!

 

Evet. Şimdi Daha İyi Anlıyorum!

 

Belki De Sırf Bu Yüzden; Ne Deyim, Ne Atasözü, Ne De, Özlü Sözler Çıkıyordu Alimlerin İki Dudak Arasından. Gönüllere Artık İlham Olmuyordu Kelimeler. Eşsiz ve Güzel, Manalı Kelimeler. Sanki Yollarına Barikat Kurmuşlardı. Artık Güzel İki Kelimeye Sahip Olabilmek İçin Çok Yol Katetmek Lazımdı.

 

Oysa Ne Basitti Yaşam. Tek Başıma Pek Bir Anlamı Olmayan Ama Bir Araya Geldiğinde Nice Gönülleri Feth Eden Kelimeler. Peki Nerede İdi Bu Kelimeler Veyahut Cümleler. Nerede? Gerçekten Bir Savaş Mı Vardı Kelimeler ve İnsanlar Adına. Yoksa?

 

Evet. Şimdi Daha İyi Anlıyorum!

 

Aslında Aralarında Ne Bir Kavga Ne De Bir Savaş Vardı. Evet! Ne Kelimelere, Ne De Cümlelere Bir Şey Olmuştu. Olan İnsanlığa Olmuş, Kendi Eliyle Yaşadığı Dünyayı Çekilmez Hale Sokmuştu. Ve Ne İçin Yaptığı İse, Halen Bilinçli Akıllarda Tartışılır Bir Halde İdi. Yani Sonuç Olarak Ne Yaptı İse Kendine Yapmıştı İnsanoğlu.

 

Evet. Şimdi Daha İyi Anlıyorum!

 

Kendimi ve Nasıl Olmam Gerektiğini…

 

 

..Kod Sıfır 4. Bölüm – Merkez – Eserinden Alıntı…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s