Çok Oluyoruz ARTIK!

Her Ademin İnsanlık Sürecinde Doğuştan Son Anına Kadar Bir ŞEY Olma Arzusu Vardır. Bu Öyle Bir Arzudur Ki, Dışarıdan Alınan Suni Bilgiler Veyahut Yönlendirmelerle Alakalı Değildir. Tamamen Öz İçgüdülerle Beslenir ve İçten Dışarıya İtmelerle Can Bulur. Hatta Buna İspat Olarak Bebeklikten Ergenliğe Kadar Olan Zaman İçerisinde Bir Çocuğun Dönem Dönem Bir ŞEY Olma Arzuları Dile Gelir. Bazen Bir İtfaiyeci, Polis, Jandarma, Asker, Öğretmen, Doktor, Veteriner, vs.. Evet Evet Bu Meslekler Küçücük Bedenlerden Dile Gelir De, Anne Baba Pek Önem Vermez; Çocuk Deyip Geçer Gider. Bu Önemsizlik Devam Ettikçe Çocuk Her Gün Bir Meslek Değiştirir, Söyler. Gayesizlikten Doğan Bu Acı Tablo Gün Geçtikçe Ağır Yaralar Bırakır Toplumun Sosyal Yapısına. İşte Bu Sebeple Çoğumuz Keyifsiz, Tadsız, Amaçsız, Değersiz Bir Yaşam Süreriz. Çünkü Gayesi Olmayan Anca Günü Kurtarmaya Bakar.
Uzun Bir Süredir Bu Aziz Milletin Üzerine Yapışan ve Basiretini Adeta Zincirlerle Tutsak Eden Gayesizlik; Ademin İnsanlık Sürecinde Ki, En Büyük Düşmanıdır. İnsan Olmayı Beceremeyen Ademin Akıllı Bir Mahlukattan Farklı Bir Yanı Kalmaz. İşte Gene Bu Sebeple Kendi Kainatından Başlar Yıkıp, Dökmeye. Gayedarlık Sanki Bir Yük Gibidir Çoğu Zaman. Gerçek Yerine Sanal Gayeler Konur Çocuğun Aklına. İyi Okul, İyi İş, İyi Eş.. vs.. Ve Sonunda Sözüm Ona Mutluluk. Evet. Koca Kainatın Efendisi, Sahibi Olan İnsanın Sadece Üç Beş Hedefle Gayelenmesi ve Dikkat Edilirse De, Tüm Gayesinin Madde Üzerine Kurulu Olması. Ne Acı Bir Tablo Daha. Kısırlaşmış Hayatların Yaşam Mücadelesi Elbette Sancılı Geçer. Günü Kurtarmaya Yönelik, Güçlü Olanın Hakim Olduğu Bir Orman Misali, Herkes Birbirini İnciltmekten, Kırmaktan, Yaralamaktan, Öldürmekten Çekinmez, Korkmaz! Çünkü Sadece Bu Öğretilmiştir. Hayatta Kalmalısın! Yoksa Aç Kalır; Ölürsün!!!
Sonuç Olarak Bir ŞEY Olma İsteği Ta Çocukluktan Son Nefese Kadar Devam Eder. Bilinçli Veya Bilinçsiz Yönlendirmelerle Her Bireyin Kendi Arzusu Değil Sadece Toplumun Veyahut Dönemin Şartları Yön Verir Koca İnsanın Yaşamına. Yaşamı Kendi Yönlendirmesi Gerekirken, Oyuncak Olur Onun Elinde. Her Anını Sıkıntılı, Tadsız Geçirir. Tatminden Uzak Oluşu Da, Onu Hırçınlaştırır. Kırıp, Dökmeye Başlar; Eline Ne Geçirirse.
Öz-içgüsünden Gelen Gayesi Eğer Yer Bulamaz İse Gayesizlikten Doğan Halleri Onu Her Yöne İter. Zaman Zaman Her ŞEY Olmak İster. Bazen De, Çok ŞEY Olur. Lakin Yaşamı Boyunca Nice Değerin İçine Ettiği İçin Artık Bir Şey Olmaktan Da, Uzak Olur. Bu Yüzden Sadece ve Sadece ÇOK OLUR!
Evet, Ademin İnsan Olamamış Hali ARTIK ÇOK OLUR!
Selam Selam Vesselam.
Reklamlar